چگونه یک انسان شناس قانونی درباره تحقیقات بقایای انسانی فکر می کند – و چه معنایی برای بشریت ما دارد

به عنوان فردی که چگونگی تجزیه بدن ها را مطالعه می کند، به چیزی که بیشتر مردم احتمالاً ترجیح می دهند به آن فکر نکنند بسیار فکر می کنم – مرگ.

من یک انسان‌شناس پزشکی قانونی هستم، نوعی دانشمند که در تجزیه بدن انسان به تحقیقات قانونی تخصص می‌دهد. انسان شناسان پزشکی قانونی به مجریان قانون و بازرسان پزشکی کمک می کنند تا آنجا که می توانند درباره بقایای انسان مانند سن، جنس و زمان مرگ بیاموزند. و تحقیقات ما به تمرین‌کنندگان کمک می‌کند تا جنایات را حل کنند و خانواده‌ها را در موارد مرگ مرموز ببندند.

انسان شناسان پزشکی قانونی نمی توانند کاری را که انجام می دهند بدون بقایای انسانی اهدایی که در تحقیقات ما استفاده می شود، انجام دهند. زمانی که در حال انجام تحقیقات در این زمینه بودم، با آن بقایای باقی مانده با نهایت احترام و مراقبت رفتار کردم – همانطور که اکثر افراد جامعه انسان شناسی پزشکی قانونی ما این کار را انجام می دهند.

تحقیقات بقایای انسانی تحت کنترل نیست همان مقررات و اصول اخلاقی به عنوان تحقیقاتی که شامل افراد زنده است. در حالی که بسیاری از سازمان‌ها ممکن است رویه‌های خاص خود را برای رفتار محترمانه با بقایای انسانی در تحقیق و آموزش، از جمله کسب رضایت خانواده داشته باشند، ناسازگاری‌هایی در رویکردها وجود دارد. نقص های اخیراً کشف شده در این شیوه ها نیاز به راهنمایی استانداردی را که سازمان ها می توانند اتخاذ کنند نشان می دهد. این چیزی است که من اینجا در NIST روی آن کار کرده ام.

ایجاد بهترین شیوه ها برای تحقیقات محترمانه

در سال 2021، عموم مردم متوجه شدند بقایای کودکان از دهه 1980 برای تحقیق مورد استفاده قرار گرفت بدون رضایت خانواده هایشان خانواده ها به حق از این که این تحقیق بدون اجازه آنها اتفاق افتاده است خشمگین بودند و حوزه ما باید با هم کار کند تا اطمینان حاصل شود که هرگز این اتفاق تکرار نمی شود.

بنابراین، گروهی از انسان شناسان حرفه ای – از جمله خود من – و دیگر کارشناسان از تجربه جمعی ما در مورد استفاده از بقایای انسان برای نوشتن سندی استفاده کردند که بعداً به عنوان یک سند منتشر شد. مقاله پژوهشی.

در حال حاضر، این بهترین شیوه ها داوطلبانه هستند. سازمان‌های حرفه‌ای مختلفی که بر تحقیقات علم پزشکی قانونی حکومت می‌کنند ممکن است تصمیم بگیرند که آنها را به عنوان راهنمایی برای اعضای خود بپذیرند.

به عنوان مثال، یکی از بهترین روش‌های ما این است که اگر محقق یا معلمی مواد موردی را دریافت می‌کند یا بقایای بلامعارض در مجموعه‌ای دارد، باید بررسی لازم را برای کسب رضایت انجام دهد. در برخی موارد، اگر خانواده شناخته شده ای برای ارائه این رضایت وجود نداشته باشد، ممکن است از اداره پلیسی باشد که مرگ فرد را بررسی کرده است.

رضایت باید کاملاً آگاهانه و مشخص باشد. باید به فرد گفت:

• اگر بقایای آن در فضای باز قرار داده شده یا دفن شده باشد
• اگر بقایای آن در کلاس درس نگهداری می شود
• اگر داده‌های ناشناس از آن بقایای باقی‌مانده ممکن است در تحقیقات و انتشارات استفاده شود

همچنین این رضایت در هر زمانی قابل لغو است. سازمان باید برنامه ای داشته باشد تا در صورت وقوع این اتفاق، بقایای بقایای جنازه را به سرعت به خانواده یا سازمان مجری قانون بازگرداند.

علاوه بر این، توصیه‌های ما نحوه برنامه‌ریزی برای ذخیره‌سازی، نگهداری و نگهداری (که به عنوان مراقبت نیز شناخته می‌شود) از بقایای آن‌ها پس از تکمیل تحقیقات فوری یا استفاده آموزشی، را پوشش می‌دهد. ما به این “مصوبه نهایی” می گوییم.

سپس بقایای آن را می توان در یک مجموعه اسکلتی بلند مدت قرار داد و برای پروژه های متعدد و آموزش کلاس استفاده کرد. به این ترتیب، اهداکنندگان همچنان منبع حیاتی برای تحقیقات و آموزش آینده هستند.

حوزه ما به خاطر سخاوتمندی خیرین ما مدیون است. بدون استعداد آنها، بسیاری از تحقیقات و آموزش برای شناسایی افراد ناشناس امکان پذیر نخواهد بود. امیدوارم این کار به ایجاد دستورالعمل‌های خاص‌تری برای استاندارد کردن درمان بقایای انسان در تحقیقات و آموزش منجر شود.

چگونه به عنوان یک انسان شناس درباره مرگ فکر می کنم

انسان شناسان پزشکی قانونی از اصطلاح “مراقبت از مرگ” برای توصیف کل این فرآیند درمان با جسد با احتیاط، عزت و احترام و اطمینان از رضایت در هر مرحله از فرآیند استفاده می کنند. این حیاتی است که ما تلاش کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که هر اهداکننده، تجربه باوقار خود را – نه فقط برای مردگان، بلکه برای زنده‌ها – به دست می‌آورد.

من کاملاً معتقدم که وقتی نتوانیم با بقایای استخوانی دیگران با انسانیت رفتار کنیم، به خودمان احترام نمی گذاریم. ما نمی خواهیم بگوییم که انسانیت چیزی است که به راحتی از دست می رود یا کنار گذاشته می شود.

وقتی بمیرم، قصد دارم بدنم را اهدا کنم. من شخصاً احساس نمی کنم که نیازی به تشییع جنازه و مکان دائمی برای دفن داشته باشم. من ترجیح می دهم پس از مرگم کارهای خوبی انجام دهم. این ممکن است به شناسایی مفقودان و نزدیک شدن به خانواده ها کمک کند. یا ممکن است به یک دانشجوی فارغ التحصیل کمک کنم تا درک کند که چگونه سن از روی اسکلت تخمین زده می شود یا داده هایی برای پایان نامه خود ارائه دهد.

بسیاری از اهداکنندگانی را که در طول مدت کارم در تأسیسات تجزیه خوش شانس بودم با آنها کار کنم، به یاد دارم و از همه آنها سپاسگزارم.

ترجیحات شما برای نحوه رسیدگی به مرگ شما هر چه باشد، مهم است که آنها را با خانواده خود در میان بگذارید و آنها را در وصیت نامه خود ثبت کنید.

گاهی از من در مورد روند اهدای بدن شما به علم سوال می شود. اگر چیزی است که به آن علاقه دارید، می توانید از قبل هماهنگی های لازم را انجام دهید.

اگر در نظر دارید به یک مرکز خاص کمک مالی کنید، مانند دانشگاه تنسی، ناکسویل، یا دانشگاه ایالتی تگزاس، می توانید مستقیماً با آنها تماس بگیرید و مدارک لازم را از قبل تکمیل کنید. هماهنگ کنندگان کمک مالی می توانند به سوالات شما از جمله موارد عملی مانند هزینه های حمل و نقل پاسخ دهند.

وقتی بدن خود را به تحقیقات علمی اهدا می کنید چه اتفاقی می افتد؟

اگر تصمیم دارید بدن خود را به علم اهدا کنید، می توانید درخواست کنید که به یک مرکز تجزیه در فضای باز معروف به “مزرعه بدن” ارسال شود. در اینجا، بقایای ممکن است در فضای باز روی زمین قرار داده شوند یا دفن شوند. این امکانات که برای تحقیقات و آموزش انسان شناسی پزشکی قانونی استفاده می شود، به ما امکان می دهد فرآیند تجزیه طبیعی را تحت شرایط محیطی مختلف مطالعه کنیم.

پس از اسکلت سازی، بقایای آن تمیز می شود و برای تحقیق، آموزش و تدریس در کلاس استفاده می شود. همچنین ممکن است از داده ها یا تصاویر برای ارائه ها یا انتشارات استفاده شود.

آزمایشگاه ها باید همه اینها را برای خانواده ها فاش کنند و برای همه فعالیت ها رضایت بگیرند. ما می‌خواهیم هر کسی که این کار را انجام می‌دهد مطمئن باشد که با آنها یا عزیزانشان در طول کل فرآیند با مراقبت و وقار رفتار می‌شود.

برنامه های آینده برای تحقیقات انسان شناسی قانونی

در حالی که این پروژه برای من معنادار و با ارزش بوده است، اکنون به حوزه های دیگر تحقیقاتی رفته ام. من در جلسه ای در آکادمی علوم پزشکی قانونی آمریکا در مورد آینده رویکردهای بین رشته ای برای تحقیق در مورد تجزیه و تخمین زمان از زمان مرگ شرکت می کنم. این جلسه همچنین آنچه را که بین مرگ و زمان بازیابی آنها توسط مجری قانون اتفاق می افتد، که به عنوان تافونومی شناخته می شود، پوشش می دهد.

چیزی که من از کارم می دانم این است که مرگ چیزی نیست که از فکر کردن به آن بترسی. این اتفاقی است که برای همه ما رخ می دهد و باید با دقت و متانت به آن برخورد کنیم. این وظیفه ای است که ما در قبال یکدیگر و کسانی که ما را ترک کرده اند داریم.